ای کاش می شد تمام سیاستمداران عالم تمام اونایی که پیدا و پنهان دستی بر آتش سیاست دارن و منصبی و مقامی و نفوذی ، همه تصمیم گیران ، خلاصه همه اونایی که به نحوی هدایتگر یا ناظر یا مسبب یا موثر در جریانات سیاسی عمده هستن ، در یک ساعت خاص و هماهنگ ، چه شب باشه چه روز ، فقط در یک لحظه همگانی ، به بلندترین جایی که ممکنه برن و به آسمون خدا و زمینش نگاه کنن ، یک نفس عمیق بکشن، چشماشونو ببندن و به تصویر و اندازه ی خودشون در عالم هستی و کائنات فکر کنن، به انسان و انسانیت ، به تولد و مرگ ، فکر کنن، پنج دقیقه در این حالت بمونن، بعد چشماشونو دوباره باز کنن و یک نفس عمیق دیگه بکشن، اونوخ با صدای بلند بگن من یک انسانم، یک موجود ی که وجدان داره، انصاف داره، قلب داره، احساس داره، فکر و اندیشه داره، ناطقه، و در عین حال فناناپذیر نیست، و چون مسئوله ، در قبال مسئولیتش هم باید پاسخگو باشه، به خدا به وجدانش به تاریخ به بشریت.... و بعد دوباره از بلندی برگرده سرجاش....
نمی دونم چی می شه....شاید خیلی چیزا تغییر نکنه، ولی حتما بعضی چیزها قابلیت تغییرشونو فریاد خواهند زد.......
|
+| نوشته شده توسط
محمود ناظری در چهارشنبه سوم تیر 1388
|
