RSS  

چند تا مثلا کارشناس بودیم و وسط حرفامون رسیده بودیم به یک نمایش که اسمشو نمی گم.... من داشتم خیلی راحت می گفتم که وسط نمایش یه صحنه بود که تاریکیش خیلی طولانی شده بود و شخصیتهای نمایش توی تاریکی داشتن با هم حرف می زدن در حد زمزمه و خیلی خسته کننده شده بود و اینکه نمی شه نوآوری و فلان...یه کارشناس محترم دیگه هم با حرارت داشت توضیح می داد که نخیر تاریکی تبدیل به یک شخصیت شده بود در این نمایش و کارکردش جزو متن شده بود و جوونا دارن کارای جدیدی می کنن که ما باید خودمون رو به روز کنیم و اینارو بفهمیم و خلاصه دفاع می کرد از این اتفاق.....

بعدا کاشف بعمل اومد که اون قسمت از صحنه برق پروژکتورها قطع شده بوده و طول کشیده تا درستش کنن واسه همین تو تاریکی اجرا رو رفتن!! ها ها ها.....

این لینک وبلاگشه و اینم بخشی از مطلبش

از میز پینگ پنگ تا حیاط عباس آقا! (قسمت دوم) - ضربه را وارد کن!

ادامه در ادامه مطلب...

به محمد مطهری پور و نسترن آزاد با نمایش زیر زمین و اجرای خیلی خوبشون که تاثیر واقعیشو که دنبالش بودن در اجرای سالن لایق می شده دید....امیدوارم توی جشنواره منطقه ای هم موفق باشن

کسب مقام اول بازیگری مطهری و دوم کارگردانی آزاد و بازیگریش غیر منتظره نبود و حقشون بود

و به گروه نمایش درهای نیمه باز...امیدوارم با رفع برخی کاستیها و کوتاه کردن نمایش نذارن بازیهای عالی بخصوص بازی شیوا فلاحی که معلومه براش حسابی رنج کشیده و مقام اول رو هم کسب کرد و دغدغه موجود در متن بخاطر کمی کشدار شدن کار  جایگاه واقعیشونو پدیدار نکنه....

و به گروه کازرون...که مطمئنم انتخاب اونا و چند جایزه شون در جشنواره و کارگردانی اول جشنواره شدنشون بخاطر این نیست که دکتر دلخواه هم متولد کازرونه! خیلی از بچه های تئاتری  روی هم رفته از کار بدشون نیومده بود اگرچه چراغهای رابطه کمی تاریک بودند که بیشتر بخاطر متن بود...به نظرم اگه بخش شروع و پایانی رو که با روند و فضای کار سنخیت نداشت حذف کنن نمایش یکدست تر بشه....

برای سه گروه نمایشی استان در جشنواره منطقه ای ارزوی موفقیت دارم.

و اما چند نکته

راه افتادن کانونهای نمایشنامه نویسی بازیگری و کارگردانی و منتقدین رو می شه به فال نیک گرفت در جهت تصمیمات مستقل و حضور مستقیم تر و آزادانه و براساس رای جمعی در انتخاب بازخوان و بازبین برای جشنواره ها و اجرای عمومی

اعلام نظر و انتخاب این کانونها در جشنواره و اختصاص جایزه به منتخبین اونا یعنی حمایت و ابراز وجود.

سه کانون نمایشنامه نویسان و منتقدین و بازیگران انتخابی داشتند که  معلوم شد همونهام  انتخاب داوران جشنواره بوده  و این نزدیکی آرا نشونه جالبی  بود بهرحال... ولی کانون کارگردانان از این قضیه فاصله داشت که اگه انتخابشون بهرحال در روند خودش شکل گرفته بوده باشه اصلا این عدم مطابقت یا تطابق به خودی خود می تونه مهم نباشه ولی ماجرایی بر چگونگی انتخاب شکل گرفته که دوستان عزیز در این کانون از همین حالا باید متوقفش کنن و نذارن تکرار بشه...

به نظرم گروه نمایشی پرسه های موازی  کمی مورد کم لطفی واقع شدن...کارگردانی متنی سخت و ذهنی  به چشم نیومد و توی بازیها می شد حداقل اونا رو اینجور نادیده نگرفت....

داوری خیال خودش رو به نوعی با نحوه انتخابشون راحت کرده بودن...با اینکه داوری در کل خوب و قابل قبول بود اما اینکه در مثلا بازیگری از چند نفر تقدیر کتبی بشه و در هر رتبه مشترکا چند نفر انتخاب بشن می تونه نشونه عدم تشخیص نکات ظریف و تمایز قائل شدن باشه...اینکه مثلا ۱۳ بازیگر زن داشته باشیم که هشت نفرشون جایزه بگیرن یعنی چی؟ هیچ جای دنیا اینهمه انتخاب نهایی وجود نداره...توی همین انتخابهای سوم و تقدیر جای بعضی بازیگرا واقعا خالی بود و جایزه گرفتن برخی هم تعجب آور...اما در انتخابهای اول و تا حدودی دوم انتظارها  براورده شده بود.... بهرحال از ناداوری و اعمال سلیقه و باندبازی و رفیق بازی و مرید و مرادبازی - مانند برخی سالها- خبری نبود و این خودش یعنی اتفاق فرخنده! یعنی تلاش کنید و خیال نکنین براحتی آب خوردن و از پیش معلوم شده شما برنده خواهید بود.البته امیدوارم کسی ناراحت نشه و به کسی برنخوره اونایی که انتخاب نشدن برخیشون ممکنه از شمول این نظر خارج باشن....

متنی بر اساس یا اقتباسی از داستانی از وودی آلن - البته این موضوع که نه در بروشور و نه در پوستر و نه در بولتن و هیج کجا  ذکر نشده بود باعث تکدر خاطر خیلی ها شد که از سجاد افشاریان بعید بود...خصوصا که کسانی داستان رو پیدا کرده بودن و کسی مثل دلخواه که اصلا خودش امریکا درس خوونده متن رو خوونده بود  که گویا جایی جایزه هم گرفته این متن و من شنیدم که مطابقت نعل به نعل زیادی با هم داشتند که دیگه اسمش اقتباس و اینا یست-...بهرحال این موضوع خیلی به ضرر گروه تموم شد..کار جمع و جور و هماهنگی که ارتباط برقرار می کرد و در فضای خودش هنگام اجرا همراهش می شدی با بازیهای خوب...طنزش و برخی هجویاتش تو رو می خندوند و  شما با یک روحیه شادتر از سالن می اومدی بیرون و همین خودش کار آسونی نیست که کاری سرگرم کننده باشه و ازش لذت ببری....برای من این درونمایه رو هم داشت به سبک وودی آلن که هی تماشاچی ، تو هم توی خودت یه گوگل ماس داری ها ناقلا!!...البته قبل از اینکه کارگردانی به چشم بیاد ، چفت و بستهای متن و موضوع و شخصیتهای وودی آلن جذابیت اصلی نمایش بود و البته در اینطور کاری باید از شوخیهای فیزیکی پرهیز کرد چون راسته ی کار وودی الن نیست! بازی نقش مادام بواری در اندازه ی بقیه نبود و جذابیت بیشتر به کلام و موقعیتها برمی گشت و کمتر تابلو یا لحظه های نمایشی یافت می شد.... بهرحال قرار نیست هر تئاتر جدیتش به معنی و مفهوم تلخی و تراژدی باشه...قرار نیست به مخمون خیلی فشار بیاریم و دنبال مفاهیم فلسفی بگردیم...

اتوپیای مشکوک

اجرا روی صحنه ابوریحان به شیوه ی کف تالار لایق! جا نبود و بزرگترین ضربه کار از همینجا ناشی شد....یکی دو تا بازی خوب دو داستان موازی که راحت حرفشو می زد و البته تلخ ...با وجود اینکه در اجرا فقط خنده ی مخاطب بلند می شد که به بازی نقش مرد افغان برمی گشت ..خیلی از دیالوگهاش مفهوم نبود در حالیکه زنش واضحتر حرف میزد....در بخش ایرانش هم بازی زن روانتر بود و همراه با درک بیشتری از شخصیت.... افغانها با امید و ارزو ی زندگی بهتر می خواهند به ایران بیایند و بچه ای که در راه است قرار است بعد از تولد به کار گدایی گرفته شود و ایرانیها نیز با آرزو و امیدهایشان برای زندگی بهتر عزم کانادا دارند و بچه ای که اگر بیاید قرار است وسیله ی اقامت انها شود...خوشبختی کجاست؟

پشت پرده

نمایشی براساس خیمه شب بازی ایرانی با یاداوری دیگر سنتهای نمایشی ایران و با متنی  هوشمندانه تر که پیچشهای دراماتیک با ان همراه شده..با ادای دینی به پینوکیو... به نظر می رسد که ورود و خروج ادمهایی با لباس سفید کارگری و آچار و سیگار  نمایش را از ریتم و فضای روان خودش خارج می کرد هرچند با قصد امروزی کردن مدرن کردن یا تلفیق فضای دیروز و امروز یا هر چیز دیگری انجام شده باشد.. بازیگر زن تواناییهای خوبی از خود نشان می داد و موسیقی ایرانی در خدمت ایندست نمایشها در این نمایش مجال بروز خلاقیتها و کاربردهایش را می یافت.....

.....

روز دوم جشواره:

به نظر من جشنواره از ظهر روز دوم شروع شد. یعنی با نمایش ورسیون اول کاری از کازرون کمی حالمان خوب شد و با دیدن نمایشهای زیر زمین و درهای نیمه باز بهتر شدیم و نفسی کشیدیم. درک صحیح و تلاش مشهود برای درک صحیح از متن و یا فضای نمایش، و تلاش برای ارائه خوب آن در بازیها، طراحی صحنه، کارگردانی ، نور ....

در ورسیون اول ، بهرحال با ایده ای در اجرا برای ارائه مواجه بودیم که برای ایده و نحوه ارائه بسیار زحمت کشیده شده بود و هماهنگی نسبی خوبی وجود داشت. لااقل برای ان خوب فکر شده بود ...هرچند این ایده به دلیل نقص در متن و ضعف نمایشنامه در اجزا و گنگی برخی پاره ها، به شکل چندان منسجمی در نهایت به مخاطب منتقل نمی شد و ما با قطعات منفک از هم روبرو بودیم درنهایت.... قطعه فسفری ادم و حوا در اول و پایان نمایش با کلیت کار چفت و بست پیدا نمی کرد. بازیها با ایده کارگردانی هماهنگ بود- بجز شروع و پایان- و هر قطعه برای خودش خوب درامده بود اما  در ارتباط کلی با مخاطب مشکل وجود داشت.

زیر زمین یک کار شسته و رفته و در عین حال با ضرباهنگی تند که با جوهره ی متن کمی نامتناسب نشان می داد یا لااقل باعث می شد که القا  و ارائه فضای واقعی مستولی بر داستان و وضعیت شخصیتها  دچار کاستیهایی گردد. بازیهای روان و بدون اغراق و کارگردانی غیر خودنمایانه بستری برای ارتباط متناسب با مخاطب یافته بود ....همذات پنداری با رخداد صحنه - اعم از کاراکتر،فضا،حادثه یا موضوع،حرکت یا سکون، - از جمله موفقیتهای نمایش بود ...البته به نظر می رسد در متن یا نوع برداشت از متن در این کار ابهاماتی در نکاتی وجود داشت مانند اینکه آیا ماندگار- علیرغم عقب ماندگی و کمی جنون و بیماری روحی - واقعا از نحوه پول دراوردن خواهرش بی خبر است یا خود را به بی خبری می زند؟...

البته اجرای سوم نمایش زیرزمین در تالار لایق بعد از شنیدن این نکته ها در جلسه تحلیل و بررسی  بسیار عالی تر بوده است. شاید برخی نکات بالا و کاستی ها بخاطر اجرا در قاب صحنه ابوریحان  اتفاق افتاده باشد....انچنان که دیگر بعضی جوک تعریف کردنهای ماندگار  اشک از چشم مخاطب جاری کرده است و این یعنی برداشت درست از متن و موقعیت و شخصیت.

درهای نیمه باز- نمایشی که بازیهای خوب آن و متنی که می توانست قابل تامل باشد، تحت الشعاع شیفتگی گروه نسبت به متد و نحوه رسیدن به متن و اجرا - اتود و کارگاهی- شده بود و بخاطر کش آمدن خسته کننده می شد.در واقع نمایش با پایان صحنه دوم تمام شده بود و کل صحنه سوم آن اساسا بجای رخ دادن در روی صحنه باید در ذهن تماشاگر و بعد از خروجش از سالن شکل می گرفت که یکی از ده ها برداشت یا سوالی بود که می توانست مخاطب با خود ببرد . لزومی به انتخاب یکی از انها و بازگویی اش در طول نمایش نمی بود به نحوی که انگار با نمایشنامه ی دومی روبرو شده بودیم و با همان نحوه ی شروع که دیگر اینجا اضافه و تکراری می نمود.دراین باره بیشتر خواهم نوشت  

بازیهای راحت - که رسیدن به آن هرگز راحت نیست- بخصوص بازیگر نقش زن و دغدغه گسترش یافته در متن که همراه با چالش و کشمکش و گره بسط پیدا می کرد و ساختاری دراماتیک را رقم می زد از محاسنات کار بود

در یک اجرا در ده دقیقه یا بیشتر و در تاریکی فقط زمزمه هایی می شنیدیم  که بعد شنیدم برق پروژکتور قطع بوده و تمهید خود کار نبوده...

فشار به گوشهای خود و مثل خفاش تیز شدن تا کلام بازیگر شنیده شود حسن کار نیست حتی اگر بخواهند بگویند امنیت وجود ندارد و صداها شنیده می شود- در باز مانده ی راه پله و احتمال ورود ناغافل صاحبخانه در هر آن- و بنابراین آهسته حرف می زنند! که بازیگر باید بتواند این را برساند بی انکه تماشاگر نشنود. اگر هم لحظه هایی انتخاب شده که دیالوگها مهم نبوده اند این لحظات بسیار طولانی بودند و آزار دهنده در حالیکه بهرحال داشتند با هم حرف می زدند و چند بار هم اتفاق می افتاد و اضافی بود....

آواز دهل شنیدن از دور خوش است

راستش هرچه  پیش -خبر  داده بودم درمورد اتفاقات تئاتری تا اینجایش تو زرد از آب دراومد! امیدوارم به روزای بعدی...ولی اگه تا همینجاش از ۱۶ تا کار ۴تاش رو در حد تئاتر استان نبینی - بخاطر اینکه یکیش کپی کار پارسالی خودشون بود به نوعی حالا هرچند به اسم ورسیون دوم و از این حرفا، که همون ورسیون اول هم کپی نمایش صاحب اصلیش در بوشهر بوده که اگه دوستان بخوان نام و نشانی می دم برن از دوستان تئاتر بوشهر و تربیت پرس و جو کنن- و لذا کار جدید محسوب نمی شد و با اینحال قابل تحمل تر از کارای دیگه بود-- می شه گفت بقیه شو خدا رحم کنه

البته خب به دو سه تا اسم امید دارم تا ببینیم روزای بعد چی مشه

فقط چند نکته:

تئاتر که کنسرت موسیقی نیست . اگه می خواستم گیتار زنی دوستان و صداشونو بشنوم خیلی بیشتر لذت می بردم تا روی صحنه تئاتر و به اسم موسیقی تئاتر!

درسته که بهرحال تناسب اندام و جذابیت بخشی از خوش شانسی برای موفقیت یه بازیگره، اما همه ش  که این نیست. حتی نمی تونم بگم لازمه ولی کافی نیست چون برخی بازیگرا خلافشو ثابت کردن که اصلا لازم نیست...مثل کی؟ اگه گفتین؟ بهتره بگم کی ها...چون خیلی ان...یکیش انتونی کویین...البته من منظورم اقایون نبود شاید برای خانما فرق کنه نمی دونم...ولی بهرحال بیان ، تحلیل درست شخصیت، حس و...خیلی چیزا لازمه که من بی تخصص وقتی می بینم بگم چه بازی گیرایی مثلا!!

برخی دوستان قرار بود در طول تمرین متن رو اصلاح کنن نه خرابترش کنن...اجراها حتی حق مطلب متن اولیه رو هم ادا نکرد

راستش من دو تا نمایش توی داراب دیدم و یه نمایش از حمید وامق رو در حدی که خودشون معتقد بودن این تقریبا ۵۰ درصد کاره و در اون شب خاص ۲۰ درصد...می خوام بگم هرسه ی اینکارها از هر چهار نمایش روز اول مستحق تر برای حضور در جشنواره بودن...اینو قاطعانه می گم...اجرای عمومی که رفتن ببینین و قضاوت کنین

فعلا تا فردا

پنجشنبه 28آبان:

مرگ موش سالن ابوریحان دو اجرا در ساعتهای 10 و 12 - خدای مورد نظر در دسترس نیست سالن لایق دو اجرا ساعت 10 و 12-- شب نامه تالار ابوریحان 5 و 7 عصر-  پرنده های گیتار لایق 5و7

جمعه:

دیوار  ابوریحان 10 و 12- ورسیون اول  لایق 10و12- -زیرزمین  ابوریحان 5و7- درهای نیمه باز  لایق 5و7

شنبه :

دو متر در دومتر جنگ ابوریحان 10و12- اتاق پرو  لایق 10 و12 - -منظومه شخصی ابوریحان 5و7- پرسه های موازی لایق 5 و 7-

یکشنبه :

پشت پرده 10 و 12 ابوریحان- مجلس ترحیم موجودی..10 و12 لایق-- اتوپیای مشکوک 5و7 ابوریحان-داستان نوستالژیک 5.7 لایق

 دوشنبه : اختتامیه ساعت 6 -تالار حافظ -

ضمنا هر روز در ساعت هشت و نیم شب جلسات نقد و بررسی هر چهار نمایش برگزار می گردد. همچنین نمایش خیابانی هر روز ساعت ۶ونیم عصر در محوطه و حیاط ابوریحان اجرا می شود.

‌برای دوست عزیز محمد بذرافکن- تئاتری شیرازی که ساکن قزوینه- و متنمو قابل دونسته آرزوی موفقیت دارم.

نمایش‌های راه یافته به دوازدهمین جشنواره تئاتر استان قزوین معرفی شدند.

نمی دونم چرا از نمایش احسان شادمانی و مهدی شاه حسینی خبری  در این انتخاب نیست.آخه شنیده بودم جزو کارهای انتخابی هیئت بازبینی بوده - همینطور متنی به نام درهای نیمه باز رو  یادم نمی یاد توی بازخوانی خوونده باشم. ضمنا احتمالا کازرون و آباده از مسیر دیگری جز بازخوانی متون به این مرحله رسیده باشند چون متون اونها رو هم نخوندیم. ممکنه مثل نمایشهای انتخابی داراب باشند که توسط هیئت داوران در جشنواره داخلی اون شهر به  بازبینی معرفی شدند...البته دو تا نمایش شهر داراب انتخاب نشدند و من خودم بی صبرانه منتظرم جشنواره شروع بشه و کارهارو ببینم تا مقایسه کنم و نظر خودمو بدم که سلیقه بوده  عدم انتخابشون یا حق بهرحال...

به بقیه دوستان شرکت کننده در جشنواره تبریک می گم و امیدوارم موفق باشند.....

بیستمین ‏جشنواره استانی 28 آبان تا اول ‏آذر ماه در شیراز برگزار می‌شود.

باران زد و همه چیز را شست...خوب زد و پیوسته زد.....برای فردایی که و اتفاقا در شبی که همه از فردایش می گویند...نمی دانم فردا سیزدهم آبان چه می شود اما امیدوارم این باران آسمانی که نگاه را به زلالی آسمان و پاکی آب می کشاند ، دلهایی را بشورد و نرم کند و نگاههایی را خیس و خشکیهای فکر و ذهن و قلب را مرطوب سازد....دلهایمان را پاک و آغوشهایمان را گشاده گرداند...دستهایمان را به همدلی و همراهی فرای هم گشاید نه مشتی بر هم رو در روی هم و نه مرگ خواهی مکرر ی که در خود خشونتی نهفته را منتشر می سازد... گمان می کنم آسمان فرامی خواندمان به زیر باران برویم بی هیچ چتری و سرود زندگی و زنده بودن سر دهیم....تا یادمان نرود اگر آسمان قهرش بگیرد  زمین نیز بیش از این تحملمان نخواهد کرد....کاش روزی چنین از پیش معین شده بود تا فردای شبی پس از بارشی که چشم براهش بودیم  بیرون برویم  و لبخند بزنیم  به آسمان به زمین به خدا به خودمان....

همانطور که حدس می زدم البته نه از روی گمان بلکه با توجه به متنهای ارائه شده به جشنواره تئاتر استانی امسال شاهد رقابت جدی و خوبی خواهیم بود. طبق شنیده های موثق که بزودی هم اعلام خواهد شد نتایج بازبینی نمایشها حاکی از حضور اجراهای همان متونی ست که پیش از این در معرفی انها بعنوان آثاری قابل توجه پیشقدم شدم . متون قابل توجه روی هم رفته به این معنی که قابلیتهای  مناسبی پیش روی گروه قرار می دهد برای ارائه کارگردانی و بازیهای قابل تامل و البته  فرصت تصحیح و ارتقای کیفی متن در طول تمرین گروهی . گرچه در مواردی به نظر می رسد دوستان در جهت ارتقای کیفیت متن نکوشیده اند و همچین برخی متون مناسب نیز به خوبی کار نشده و به جشنواره راه نیافته اند، با اینحال قریب به اتفاق دوستان امسال در جشنواره هستند:

پیام لاریان- احسان شادمانی- نسترن آزاد و محمد مطهری - آرمان طیران- سجاد افشاریان با متن اتاق پرو برگرفته و اقتباس از وودی آلن و به کارگردانی دوستی دیگر- دیوار شهرام کرمی به کارگردانی گروه نمایشی از مرودشت با معرفی یک بازیگر زن خوب به تئاتر استان،شب نامه که متن  خوبی ست و همینطور نمایشنامه ای که دوست دارم اسمش را بگذارم شریفه !وحید جهانمیری هم هست و مسعود احمدی که نمی دانم  متنش را تا چه حد بازنویسی و اصلاح کرد اما  شنیده ام که اجرایش یکی دو زن بازیگر خوب را معرفی خواهد کرد، .....امیدوارم اسمی از قلم نیفتاده باشد... البته باز هم حرف و حدیثهایی هست..مثلا اینکه یک کار فقط و فقط بخاطر یک بازیگر خوب خانوم یا یک خانوم خوب بازیگر! انتخاب شده یا کاری  با توجه به این حدس و گمان از روی سوابق که کار را می توانند تا روز جشنواره بهتر بعمل بیاورند انتخاب شده و...که خب فرصت جشنواره و دیدن خود کارها می تواند این حرفها و حدیثها را رفع و رجوع کند حتما....

همینطور شنیده ام که در داوری امسال جشنواره اتفاق خاص و خیرخواهانه ای در شرف وقوع است که امیدوارم در عمل هم چنین شود...گویا دو داور  از تهران و یک نفر از شیراز  متفاوت ا ز دوره های گذشته یعنی نامهای نسبتا جدیدی  مد نظر هستند که از نظر من مهمترین وجه داوری باید بی طرفی و غیرجانبدارانه بودنشان باشد و البته قابلیتهای فنی و هنری قابل پذیرش.....تا حرف حدیثی نماند و مرید و مرادی در پی انتخابها به گمان ها خطور نکند و ...

اجراهای متفاوت و متنوع ، موضوعات مختلف و پرداختها و ساختارهای گونه گون می تواند به جذابیت و بار فنی جشنواره بیفزاید و البته باید به تماشا نشست که تا چه حد دغدغه های اینجایی و انسانی ، معاصر و قابل تامل در نمایشهای جشنواره  قابل حصول خواهد بود.

برگزیدگان ششمین جشنواره تئاتر ماه معرفی شدند

با تبریک به دوستان گروه نمایش منظومه شخصی که در طراحی بروشور پوستر موسیقی وبازیگری مرد مقام اوردن

 خبر در ادامه مطلب

به نظرم می رسد  کار فرهنگی را نمی شود تحریم کرد. اهل قلم و هنر و ادبیات باید بنویسند. خبرنگار باید اطلاع رسانی اش را کند، روزنامه نگار مقاله اش را بنویسد،عکاس عکسش را بگیرد و خلاصه در انعکاس وقایع و همینطور تلنگر بیرونی و درونی با ابزار خاص هر کدام ، و آدمهای سیاسی هم کارشان را از نوعی که بلدند یا تشخیص می دهند. اگر بنا به عدم همکاری ست پس وبلاگ نویسی هم باید تعطیل شود چون ساپورتش بهرحال از مخابرات این دولت است! فکر می کنم کیفیت حضور مهم است چه گونه بودن چه بودن...وگرنه از نبودن اهل فرهنگ و هنر که خیلی ها اتفاقا استقبال می کنند! مگر ما از تعطیلی فلان روزنامه یا مسدود شدن بهمان سایت و وبلاگ دادمان هوا نمی رود؟ آنوقت چطور خودمان همین روزنه های حضور را به دست خودمان ببندیم؟ هر اتفاق  هنری و دور هم جمع شدنی یکجور فرصت انتقال و تبادل اندیشه ها و دیدگاه های ماست در این روزگار...

اینکه من چه نمایشنامه ای را کار می کنم یا می نویسم یا برای اجرا پیشنهاد می دهم مهم است نه نبودنم.... با احترام به برخی دوستان ، از طرفی فکر می کنم هنوز زمان اعتصاب سراسری و تحریم فرا نرسیده...کارمندها اداره می روند، دانشجویان به دانشگاه و کارگران  سر کار و دانش آموزان به مدرسه و ووووو......امیدوارم گوشهای شنوایی باشند . مدیریتی و خردی و تجربه ای که بتواند درک کند و نگذارد لاجرم کار به جایی بکشد که صداها تبدیل به فریاد شوند و پیش از آنکه بیش از این دیر شود ، به مردم و به منطق و خرد و آزاد منشی گردن نهاده شود....نمی دانم کار به اینجاها می کشد یا نه، من در باطن و گمانم مثل خیلی ها طرفدار اصلاحاتم نه هیچ نوع شورش و انقلاب دیگری...چرایش بماند برای  نوشته های بعدی ولی معتقدم اگر با انقلاب کار درست و تمام  می شد همان انقلاب اول  کافی بود پس...منتها فکر می کنم درد جاهای دیگری ست...از منظر خودمان درد از همین نبودنمان حذف خودمان نظارت نکردنمان فروختن قلممان یا اعتماد صرف کردنمان است و خب از منظرهای دیگر  قدرت طلبی ، خود شیفتگی، خود حق بینی مطلق ، جهل و تملق و و و...

فعلا به نظرم می رسد که باید باشیم و بگوییم در بودنمان چه هستیم و چه می خواهیم و جایی که هستیم چه طوریست و چطور باید یا می تواند باشد...

نکته دیگر تفاوت جغرافیا و شرایط کاری اهالی تئاتر در تهران و شهرستانهاس...دوستانی که تا همین دو هفته پیش اجرای عمومی کرده اند و می کنند و بازخوان و بازبین می شوند- که چه خوب که میدان را خالی نکرده اند و هستند و تاثیرشان را در نوع انتخابشان گذاشته اند- حالا چطور مثلا بعد ازبودجه گیری از همین مرکز و تمام شدن کارشان و اینکه نرسیده اند کار جدیدی پیشنهاد بدهند می توانند صادقانه از تحریم بگویند ....نه .... فعلا ما باید باشیم وگرنه هستند کسانی که احساس می کنند ما جایشان را تنگ کرده ایم و درصدد حذفمان هستند...صدایمان را خاموش نمی کنیم.....

بودن یا نبودن!مسئله این است؟ مسئله این است ، چگونه بودن....